Εντάξει... Είδα το φως! Ένιωσα το κάλεσμα! Λιώνω από την ζέστη, θέλω να σταματήσω το αλκοόλ, το κάπνισμα, να χάσω δέκα κιλά και αντί να πάω για μπάνιο στην θάλασσα ή να ξεκουνήσω τον χοντρό μου κώλο και να περπατήσω κάθομαι και ακούω Nino - Amor (εγώ ο ορκισμένος χεβυμεταλάς που κυκλοφορεί με μπλουζάκια με σατανάδες για να τρομάζει τις γιαγιάδες) και προσπαθώ να διώξω το ενα από τα γατιά μου δίνοντας του ενα τσαλακωμένο πακέτο τσιγάρα, το οποίο θα κυνηγάει σε όλο το σπίτι...Νιώθω οτι ίσως πρέπει για την υστεροφημία μου και μόνο να γράψω... Δεν έγραψα ποτέ στην ζωή μου... Στην έκθεση ήμουν σκράπας. Στις πανελλήνιες του σωτήριου έτους 1992 πήρα 8 αν θυμάμαι καλά. Ε! πήρα τώρα την απόφαση να γράψω, αν μη τι άλλο για να βλέπω σε κανα 3μηνο τι σκεφτόμουν πρίν 3 μήνες (βαριά, πλατιά αυτοψυχανάλυση).
Οπότε καταλήγω να κάνω το 2ο post μου σε 1 μέρα! ΓΟΥΑΟΥ! Κατά πάσα πιθανότητα ούτε εγω δεν θα ξαναδιαβάσω αυτά που γράφω απόψε (πόσο μάλλον κάποιος άλλος) αλλά ποτέ δεν ξέρεις... Ίσως βγω και με νόμπελ λογοτεχνίας μετά απο αυτό...Μήπως αρχίζει να μου αρέσει...????
Υ.Γ. και επειδή θέλω να γίνω διάσημος βάζω και λέιμ λέιμπελς...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου