Τετάρτη 31 Αυγούστου 2011

Τα καλοκαίρια της Generation X. Τα καλοκαίρια τα δικά μου

Καθόμουν χτές βράδυ και με έπιασε μια νοσταλγία για τα βράδια που ήμουν παιδί. Και για τα πρωινά και για τα απογεύματα. Και οχι γιατί θυμήθηκα τα ξέγνοιστα παιδικά μου χρόνια αλλά γιατί ακόμα και οι "μεγάλοι" ζούσαν πιο ωραία.

Θυμήθηκα το "κασάτο" με τις 3 γεύσεις (βανίλια, σοκολάτα, φυστίκι) και το παρφέ και τους πυραύλους, τα καλοκαιρινά σινεμά με το σουβλατζίδικο εφαρμοστά, την ΕΡΤ και την ΥΕΝΕΔ με την εκπαιδευτική τηλεόραση και τα ρώσικα και πολωνικά παιδικά τις καθημερινές και τον μίκυ μάου τα σαββατοκύριακα.
Μπλέχτηκε στο μυαλό μου η καλοπέραση μου ως παιδιού και η καλοπέραση των μεγάλων που δεν είχαν να σκεφτούν το χρηματιστήριο, την τιμή της βενζίνης, την πιστωτική κάρτα και την αποπληρωμή της. Που ο μπαμπάς ήταν χαμογελαστός γυρνώντας απο την δουλειά του και είχε διάθεση να παίξει μαζί μου.

Θυμήθηκα τα ταβερνάκια που πηγαίναμε όλοι και τρώγαμε ωραία και φτηνά, τα ζαχαροπλαστεία που καθόμασταν οικογενειακώς και τρώγαμε πάστα ή παγωτό οι μεγάλοι και "υποβρύχιο" οι μικροί.

Θυμήθηκα που πέρναγα την παραλιακή τρέχοντας με τον κολλήτο μου για το ποιος θα φτάσει πρώτος στο μπλέ θάλαμο του ΟΤΕ για να κάνει οτι παίρνει τηλέφωνο στο χωριό.

Θυμήθηκα που κανένα απο τα παιχνίδια μας δεν ήθελε μπαταρίες ή ηλεκτρικό ρεύμα. Παίζαμε φιδάκι, μονόπολη, μπάλα, στρατιωτάκια, ποδήλατο ή καπάκια.

Θυμήθηκα που μετράγαμε πόσα παγωτά φάγαμε (και διαχωρίζαμε πόσα κυπελάκια, πόσα ξυλάκια και πόσους πυραύλους) και πόσα μπάνια είχαμε κάνει (χωρίς τα απογευματινά μπάνια αλλά και με αυτά).

Θυμήθηκα που πηγαίναμε στο χωριό και ταίζαμε τις αγελάδες (τις οποίες φοβόμουν φυσικά...). Που πηγαίναμε στην βρύση του χωριού για να φέρουμε νερό για το μεσημεριανό τραπέζι. Που τρώγαμε όλη οι οικογένεια μαζί καθισμένοι σε χαμηλά σκαμπουδάκια την πίτα κατευθείαν απο το ταψί.

Θυμήθηκα που τα βράδια μαζευόμαστε τα παιδιά στον βράχο στην μέση του χωριού και ξαπλώναμε στην ζεστή του επιφάνεια και κοιτάζαμε τα αστέρια.

Θυμήθηκα πόσο περίμενα να περάσει το ΚΤΕΛ απο την πλατεία του χωριού για να μυρίσω το καυσαέριο απο την εξάτμιση του και να νοσταλγήσω την Αθήνα.

Θυμήθηκα πόσο χρόνο είχαν οι γονείς μας για μας. Και πόσο χρόνο είχαμε εμείς για αυτούς.

Θυμήθηκα πόσες φορές έφαγα τα μούτρα μου, τα πόδια μου, τα χέρια μου και τα ξέπλενα με νερό μέχρι να σταματήσει το αίμα και συνέχιζα το παιχνίδι. Και αν ήταν σοβαρό το μερκουροχρώμ με το βαμβάκι.

Θυμήθηκα που το αυτοκίνητο που είχαμε το αγαπούσαμε όλοι στην οικογένεια γιατί ήταν το πρώτο και μοναδικό. Που ο μπαμπάς το έπλενε κάθε Κυριακή και που η μαμά είχε κεντίσει στα κρυφά σεμεδάκια για τον χώρο πίσω απο το πίσω παρμπρίζ και που ο μπαμπάς με τίποτα δεν την άφηνε να τα βάλει.

Θυμήθηκα που τα σουβλάκια ήταν μόνο από νόστιμο χοιρινό κρέας και δεν υπήρχαν ούτε "γύροι", ούτε "σώς".

Πόσο θα ήθελα να ήμουν "μεγάλος" σε εκείνες τις μακρινές εποχές. Ξέρετε... το 1980...

Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011

Οδηγός επιβίωσης Δημοσίου #2

Πάμε λοιπόν για το δεύτερο μέρος του οδηγού επιβίωσης με το δημόσιο. Πριν προχωρήσω όμως να καταστήσω κάτι σαφές. Αν κάποτε κάποιος διαβάσει αυτόν τον οδηγό και γυρίσει να πει οτιδήποτε βαρυσήμαντο του στυλ, «αντε και γ.... ρε μεγάλε που θα τα γλύφουμε κιόλας τα τρωκτικά του δημοσίου», να σας θυμήσω ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Αν έχετε την δύναμη να αλλάξετε το δημόσιο, να μηνύσετε τα «τρωκτικά του δημοσίου» και γενικώς να καθαρίσετε την Ελλάδα από μια από τις πληγές της, τότε μην διαβάζετε άλλο. Κάντε κάτι καλό σε όλους και υλοποιήστε τις σκέψεις σας.

Συνεχίζω λοιπόν έχοντας καταγράψει το ντισκλέιμερ μου.

Μην πάτε σε δημόσια υπηρεσία χωρίς την πρωτότυπη ταυτότητα σας ή το διαβατήριο σας ή το δίπλωμα σας

Για να ταυτοποιήσει ο υπάλληλος οτι είστε αυτός που λέτε οτι είστε θα χρειαστεί κάποιο απο τα παραπάνω έγγραφα. Σε καμμία περίπτωση δεν κάνει η πιστωτική σας κάρτα, η υπόσχεση σας οτι είστε αυτός που λέτε οτι είστε, η κάρτα βιντεοκλάμπ σας, η επικυρωμένη φωτοτυπία της ταυτότητας σας ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να έχετε μαζί σας. Ο λόγος είναι απλός και δεν επιδέχεται καμμία διαπραγμάτευση: μόνο η ταυτότητα ή το διαβατήριο ή το δίπλωμα διασφαλίζουν στον υπάλληλο την νομιμότητα της ταυτοποίησης σας. Και μην μου αρχίσετε τα σενάρια του στύλ «και αν εγώ, εχω πλαστογραφήσει την ταυτότητα μπλα μπλα μπλα» τότε μαγκιά σας και δεν είναι δουλειά του υπαλλήλου να σας ελέγξει.

Δεν υπάρχει ξεχωριστό έγγραφο εξουσιοδότησης και ξεχωριστό έντυπο υπεύθυνης δήλωσης

Το έγγραφο είναι ένα και βασίζεται στον νομο 1599 του 1986 και πάνω σε αυτό γράφετε οτι θέλετε δεσμευόμενοι απο αυτόν τον νόμο (οτι αν δηλώσετε ψευδή γεγονότα θα υποστείτε τις συνέπειες του νόμου). Επίσης δεν χρειάζετε να το αγοράζετε απο το περίπτερο. Αν κάνετε μια αναζήτηση στο γουγλι μπορείτε να το βρείτε και να το τυπώσετε.

Τι επικυρώνεται και τι όχι απο αστυνομικά τμήματα και ΚΕΠ;

Επικυρώνονται:
  • Όλα τα έγγραφα που φέρουν την σφραγίδα του ελληνικού κράτους (με κάποιες εξαιρέσεις που θα αναφέρουμε παρακάτω)
  • Έγγραφα απο υποθηκοφυλακεία
  • Έγγραφα απο κτηματολόγια
  • Έγγραφα απο κρατικά νοσοκομεία και πανεπιστήμια ακόμα και εαν δεν έχουν την στρογγυλή σφραγίδα του κράτους 
Δεν επικυρώνονται
  • Ιδιωτικά έγγραφα (πχ. Τιμολόγιο απο ιδιωτικό νοσοκομείο, πτυχίο απο ιδιωτική σχολή κλπ)
  • Συμβόλαια και συμφωνητικά
  • Έγγραφα απο πρωτοδικεία και εισαγγελίες
  • Έγγραφα που έχουν εκδοθεί απο ξένες χώρες (αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει και πάσης φύσεως ξένα διαβατήρια. Και όταν λέμε ξένα εννοούμε και τα κυπριακά)
Πιο γενικά τώρα αν θέλουμε να επικυρώσουμε κάτι καλό είναι να ρωτήσουμε (ή ακόμα καλύτερα να πάμε) σε κάποιο ΚΕΠ που έχουμε κοντά μας για να μάθουμε σίγουρα τι μπορούμε να επικυρώσουμε και τι όχι.

Ακόμα μια λεπτομέρεια μιας και μιλάμε για επικυρώσεις. Να ξέρετε οτι πολλά απο τα έγγραφα σας μπορείτε να τα συνοδεύσετε απο υπεύθυνη δήλωση που θα λέτε οτι πρόκειται για ακριβή αντίγραφα που έχετε στα χέρια σας. Έτσι γλυτώνετε αρκετή βαβούρα. Οι περισσότερες δημόσιες δέχονται αυτόν τον τρόπο.

Τι γίνεται όμως με τα έγγραφα που ΔΕΝ επικυρώνονται απο ΚΕΠ ή αστυνομία; Αυτά μπορείτε να τα επικυρώσετε σε δικηγόρο (με κάποια επιβάρυνση φυσικά) και απο κει και πέρα το έγγραφο που έχετε επικυρώσει στον δικηγόρο αν το φωτοτυπήσετε επικυρώνεται και απο ΚΕΠ και απο αστυνομία (ε; καλό κόλπο σας έμαθα δεν μπορείτε να πείτε...). Παραδείγματος χάρην, το πτυχίο που με τόσο κόπο αποκτήσατε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το βγάζετε φωτοτυπία και πάτε μαζί με το πρωτότυπο σε δικηγόρο και σας το σφραγίσει. Μετά αυτό που σφράγισε ο δικηγόρος μπορείτε να το φωτοτυπήσετε και να το επικυρώσετε όσες φορές θέλετε .

Εννοείται οτι πάντα πάμε με την πρωτότυπη ταυτότητα μας ή διαβατήριο (μην τα ξαναλέμε ε;) και εννοείται οτι έχουμε βγάλει φωτοτυπίες απο τα πρωτότυπα έγγραφα μας ή απο μια φωτοτυπία που μπορεί να έχουμε και να λέει ΑΚΡΙΒΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ. Προσοχή!!! Να λέει ΑΚΡΙΒΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ και όχι ΑΚΡΙΒΕΣ ΦΩΤΟΑΝΤΙΓΡΑΦΟ. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δυο σφραγίδες, διαφορά που η εξήγηση της ξεφεύγει απο τον σκοπό του οδηγού αυτού.

Επίσης μην δοκιμάσετε να «πλασάρετε» έγχρωμη φωτοτυπία σε υπάλληλο επιμένοντας οτι πρόκειται για το πρωτότυπο. Υπάρχουν τρόποι να ξεχωρίζει κανείς αν πρόκειται για το πρωτότυπο ή για έγχρωμη φωτοτυπία. (Για να μην λέτε οτι δεν σας προειδοποίησα)

Θεώρηση του γνησίου της υπογραφής του μπαμπά, ξαδέρφου, παππού, μπατζανάκη μου μπορώ να κάνω;

Δυστυχώς οχι. Το νόημα της θεώρησης του γνησίου της υπογραφής ενός ατόμου είναι να υπογράφει μπροστά στον υπάλληλο και όχι απο πριν. Οπότε...

Αυτεπάγγελτη αναζήτηση

Να ξέρετε οτι υπάρχει ενας νόμος (3448 του 2006) ο οποίος λέει οτι αν μια δημόσια (τονίζω το δημόσια) υπηρεσία ζητάει συγκεκριμένα πιστοποιητικά (πχ ποινικό μητρώο, πιστοποιητικό γέννησης κλπ) είναι υποχρεωμένη να τα ζητήσει μόνη της και όχι να βάλει εσάς να τα ψάχνετε. Ρωτήστε στο ΚΕΠ την γειτονιάς σας (πως λέμε ΕΒΓΑ της γειτονιάς σας) για περισσότερες λεφτομέρειες.

Αυτά θυμάμαι προς το παρόν... Θα υπάρξει και συνέχεια φυσικά (μην το δείτε σαν απειλή αυτό ε;)

Παρασκευή 26 Αυγούστου 2011

Οδηγός επιβίωσης Δημοσίου #1

Οκεικ, όπως υποσχέθηκα χτες στον κανένα που με διαβάζει, σήμερα θα ξεκινήσουμε τον οδηγό επιβίωσης δημοσίου και για να μην πελαγώσετε ας ξεκινήσουμε απο τα απλά. Μικρές τεχνικές χαλάρωσης πρίν καταπιαστούμε με το θηρίο.



Οτι δουλειά και να έχουμε με το δημόσιο αποφεύγουμε τις Δευτέρες και τις Παρασκευές...
...και τις αποφεύγουμε για πολλούς λόγους όπως:
α. Το σ/κ που σχεδιάζαμε τι δουλειές έχουμε να κάνουμε την καινούργια εβδομάδα το ίδιο έκαναν και πολλοί συμπολίτες μας και συνήθως τις δυσάρεστες δουλειές τις κάνουμε πρώτες (πχ δημόσιο). Οπότε Δευτέρα σίγουρα οφ. Παρασκευή αποφεύγουμε γιατι το μυαλό των δημοσίων υπαλλήλων λειτουργεί το πολύ μέχρι το πρωι της Παρασκευής. Μετά μπαίνει σε μόουντ σαββατοκύριακου. Τι γίνεται τότε; Ή θα σου ζητήσουν κάποιο επιπλέον δικαιολογητικό ή θα παραλάβουν τον φάκελο σου και θα μπερδέψουν τα δικαιολογητικά.

Είμαστε ευγενικοί, υπομονετικοί και ευχάριστοι (αλλά όχι δουλικοί, γλύφτες, ερριστικοί)
Μην αναρωτιέστε τι γράφω τώρα. Ξέρω οτι η πλειονότητα των συμπολιτών μας, θέλει να βάλει τους δημόσιους υπάλληλους σε ενα καράβι και να το τορπιλήσει. Το θέμα είναι όμως οτι αυτή την στιγμή αν θέλεις να κάνεις την δουλειά σου ακολουθείς το σαβουάρ βίβρ κατά γράμμα.

Για να καταλάβουμε καλύτερα το ανωτέρω ας κάνουμε ένα παράδειγμα (ενα δύσκολο κιόλας).

Ο Κος Γιώργος πάει στην Εφορία για να καταθέσει συμπληρωματική φορολογική δήλωση λόγω λάθουςπου είχε κάνει στην αρχική του δήλωση, σε ώρα στάσης εργασίας. Μπαίνει λοιπόν μέσα και βλέπει δυο κυρίες τις οποίες αφού καλημερίσει με χαμόγελο ρωτάει ποιά απο τις δυο μπορεί να τον εξυπηρετήσει. Εκείνες στραβωμένες του απαντούν οτι έχει στάση εργασίας. Ο κος Γιώργος όμως γνωρίζει οτι σε περίπτωση στάσης εργασίας αν συμμέτεχει ο εργαζόμενος θα πρέπει να αποχωρήσει απο το γραφείο του. Αν βρίσκεται εκεί σημαίνει οτι δεν συμμετέχει άρα είναι υποχρεωμένος να εργαστεί.

Έχει λοιπόν δύο δρόμους να ακολουθήσει. Τον άγριο, με υψωμένη φωνή, τα σχετικά περι χαραμοφάιδων και τα "θα φέρω τα κανάλια", "το όνομα σου θα σου κάνω αναφορά", "ποιός είναι ο προιστάμενος σου" κλπ. Απο την άλλη μπορεί να ακολουθήσει τον ήπιο και "ευγενικά" να κάνει τον χαζό και να πει οτι δεν έχει άλλο περιθώριο να κάνει αυτή την δουλειά και γι'αυτό "δυστυχώς" έρχεται και τέτοια μέρα (που σημειωτέον δεν γνώριζε καν οτι έχει στάση εργασίας αλλά σκέφτεται γρήγορα και δημιουργικά). "Φοράει" και ένα βλέμα "θα κλάψω τώρα" και βλέπει την μια απο τις δυο να ψιλοσπάει και να του ζητάει να δει τον φάκελο. Εκει λοιπόν αρχίζει παράλληλα μια μικρή κουβέντα του στύλ "τι τραβάτε και σεις", "χαρα στο κουράγιο σας να εξυπηρετείται τόσο κόσμο κάθε μέρα" κλπ

(ελπίζω να αρχίζετε να καταλαβαίνετε το νόημα έτσε?)

Οι περισσότεροι θα αναρωτηθείτε γιατί επέλεξε τον ήπιο δρόμο ενώ, έχοντας στο χέρι του "καλό χαρτί", θα μπορούσε να τις σκίσει (επέλεξαν να δουλεύουν σε στάση εργασίας και έδιωχναν τον κόσμο λέγοντας οτι έχει στάση εργασίας).
Είναι απλό: δεν μπινελικιάστηκε με κανένα, δεν καθυστέρησε, έκανε "κονέ" (έστω και επιφανειακό αλλά είναι διαφορετίκο το να λές "με θυμάστε που είχα έρθει τότε που...") για την επόμενη φορά που θα χρειαστεί κάτι.

Προσπαθούμε να μάθουμε κάποια πράγματα πριν πάμε σε δημόσια υπηρεσία
Ανάλογα με την δουλειά που θέλουμε να κάνουμε καλό είναι χρησιμοποιήσουμε το ιντερνέτς (προτεινώμενο και προτιμώμενο) ή να ρωτήσουμε κάποιον γνωστό με πρόσφατες γνώσεις σε αντίστοιχη διαδικασία (δεν ρωτάμε τον παππού μας για μεταβίβαση αυτοκινήτου οκ;...). Είναι καλό να έχουμε κάποια ιδέα για τα δικαιολογητικά που θα χρειαστούμε και ενδεχομένως να τα συγκεντρώσουμε ΠΡΙΝ πάμε και στηθούμε στην ουρά και φύγουμε άπραγοι και εκνευρισμένοι.

Χρησιμοποιούμε όσο περισσότερο μπορούμε τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών
Για αυτόν ακριβώς τον λόγο φτιάχτηκαν, για να εξυπηρετούν. Ακόμα και αν δεν γίνεται η διαδικασία να δρομολογηθεί μέσω ΚΕΠ τουλάχιστον θα σας δώσουν κάποια πληροφόρηση. Οπότε τα ΚΕΠ τα αγαπάμε (και όσους δουλεύουν εκεί άρα και μένα οκ;). Μην ξεχνάμε όμως οτι υπάρχουν και όρια στο τι μπορεί να ξέρει ο υπάλληλος του ΚΕΠ. ΔΕΝ είναι φωτεινοί παντογνώστες οπότε αποφεύγετε τα σχόλια του στυλ "τι σκατά κέντρο εξυπηρέτησης του πολίτης είσαστε εσείς"

Εν κατακλείδι, το χαμόγελο και η ευχάριστη συμπεριφορά ανταμοίβονται πολλαπλάσια απο το στύλ "ντέρτυ χάρρυ" ακόμα και αν στην υπόλοιπη ζωή μας δεν χαμογελάμε ούτε στον καθρέπτη μας.

Πέμπτη 25 Αυγούστου 2011

Πάει καιρός ε; ΕΕΕ;

Και εκεί που νόμιζα οτι τα blog είναι άχρηστα  (μεγάλη ιστορία ίσως κάποτε την πω)Τσαααααααααφ! μια ιδέα. Γιατί μέσα στην γενικότερη απραγία μου να μην βοηθήσω τους συνανθρώπους μου με ότι ξέρω να κάνω;

Οπότε λίαν συντόμως (ευελπιστώ σε λιγότερο απο ενα χρόνο :P) λέω να μοιραστώ μαζί σας μερικά κόλπα της δουλειάς μου (ρεμπεσκές ανεπρόκοπος δημόσιος υπάλληλος γαρ) μήπως και σας βοηθήσω να καταλάβετε τα εξής:

α. Ναι εσείς μας πληρώνετε και κάντε μας κανιά αύξηση γιατι δεν την βγάζουμε.

β. Μας πληρώνετε είπαμε, δεν σας ανήκουμε, οπότε μήπως (λέω μήπως) αν σας χαμογελάμε να σκάτε και σείς κάνα χαμόγελο γιατί υπάρχουν και καλοί ανάμεσα μας (λέω μήπως); Ασε που βοηθάει και τους δυο μας να κάνουμε την δουλειά μας (win - win situation)

γ. Το δημόσιο είναι σαν το φίδι, αν το πιάσεις απο το κεφάλι ΔΕΝ θα σε δαγκάσει. Το πρόβλημα είναι οτι πρέπει να είσαι εκπαιδευμένος γιατι αλλιώς κάποια στιγμή θα την πατήσεις.

δ. Τα πράγματα είναι απλά σε όλο αυτο το γραφειοκρατικό φίδι αρκεί να έχεις σύστημα και να ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ 5-10 βασικά πράγματα.

ε. Μην νομίζετε οτι με τις απειλές για κανάλια, βουλευτές, θεούς, δαίμονες θα κάνετε την δουλειά σας. Επίσης με γκαρίλες και απειλές και μηνύσεις. Νάδα, νιέτ, νο. Ας κρατήσουμε την σχέση μας πλατωνική.

στ. Πως να διαπιστώσετε αν, ο υπάλληλος που έχετε μπροστά σας και δεν σας εξυπηρετεί, ανήκει στα γλοιώδη υποκείμενα που ούτε σκατά σκύλων δεν θα καθάριζαν αν δεν είχαν μπάρμπα στην κορώνη ή αν όντως αυτό που θέλετε ΔΕΝ γίνεται.