Οικονομική Κρίση

Τι θέμα βρήκα πάλι ε? Δεν το έχει σχολιάσει κανείς ακόμα! Άλλη μια πρωτιά μου! Πάω για Πούλιτζερ ο άτιμος. Περιμένετε να ακούσετε κάτι βαρύγδουπο ή την γνωστή μου γκρίνια. Ε λοιπόν δεν έχει. Καλά ίσως βάλω λίγη γκρίνια.. Λίγη όμως.
Ερωτήσεις έχει. Ερωτήσεις που ουσιαστικά μου εκτέθηκαν απο φίλο. Όπως για παράδειγμα:
Εμείς οι 30 κάτι στην ηλικία, οι μόνες διακοπές που ξέραμε προ 15 - 20 χρόνια. ήταν:
α) Στο χωριό του Μπαμπά
β) Στο χωριό της Μάμας
ή αν ανήκαμε σε εύρωστη οικογένεια, σε κάποιο νησί όπως Ρόδος, Νάξος, Μήλος κλπ. Μετά, στην εφηβία και τα χρόνια του πανεπιστημίου ήταν οπωσδήποτε κάποιο απο τα κυριλέ νησιά όπως Μύκονος ή Σαντορίνη αλλά σε κάμπινγκ και όχι στα ξενοδοχεία με τα σπα και τις πισίνες να είναι συνέχεια του ορίζοντα.
Τώρα πια οι οικογενειακές διακοπές όσο και οι ατομικές λαμβάνουν χώρα σε εξωτικούς προορισμούς. Υπερβάλλω νομίζετε; Για αναρωτηθείτε όταν πάτε για καφέ κάπου, πόσες φορές στα διπλανά τραπέζια περιγράφονται σκηνές εξωτικές ή πολύχρωμα και φανταχτερά τριήμερα στην Ευρώπη;
Τι έγινε μέσα σε αυτά τα 15 - 20 χρόνια; Πλουτίσαμε όλοι ξαφνικά; Αυξήσαμε την βιομηχανία μας και είχαμε παραπάνω κέρδη; Βγάλαμε παραπάνω πετρέλαιο απο τις πετρελαιοπηγές μας; Εξορύξαμε παραπάνω πρώτες ύλες απο τις άπειρες που έχουμε; Αυξήθηκε τόοοοοοοοοσο πολύ ο φθήνων τουρισμός μας; Έγιναν όλα τα παραπάνω και ξαφνικά μας περίσσεψαν λεφτά για να πάμε διακοπές το καλοκαίρι κάπου εγκζότικ; Για να αγοράσουμε κογιότ και μερσεντέδες και κάτερχαμ και μπέντλεϋ;
Μάλλον όχι; Απλά ανακαλύψαμε τα διακοποδάνεια, τα 3ημεροδάνεια, τα αυτοκινητοδάνεια κοκ και γλυκαθήκαμε και αρχίσαμε να πουλάμε μούρη στην γειτονιά μας στην Κυψέλη ή αν μέναμε στην Εκάλη κάναμε ακόμα πιο ακραία πράγματα. Αρχίσαμε να αγοράζουμε πίνακες του Γκογκέν και του Πιλάλ και να το διαφημίζουμε στους φίλους μας.
Που βρέθηκαν τόσα τζιπ; Έγινε η Αθήνα ένα τεράστιο σαφάρι (γιατί ζούγκλα ήταν έτσι και αλλιώς). Μας έπιασε μια ξενομανία χωρίς προηγούμενο. Δεν λέω, την σφυριά την είχαμε απο μικρά με τα "αμερικάνικα" αλλά τώρα ξεφύγαμε εντελώς. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν να πιούν νερό απο την βρύση απο τότε που βαφτίστηκαν. Την βγάζουν με Evian και Fidji οι καημένοι. Α! Και με σούσι. Μάθαμε την fusion κουζίνα και τα γιαπωνέζικα και τα thai.
Γράψαμε στα αρχίδια μας την μεσογειακή δίαιτα και πάμε με το αυτοκίνητο στο γυμναστήριο να κάψουμε τις θερμίδες απο τα σούσια. Ξεχάσαμε την φασολάδα και το γαρδουμπάκι και τα δοκιμάζουμε μόνο όταν πάμε στην Αράχωβα και στα Ζαγοροχώρια για χειμερινά 3ημερα, όπως θα δοκιμάζαμε την κουζίνα των ιθαγενών αν πηγαίναμε σε κάποια ξένη χώρα.
Παρκάρουμε στην τηλεόραση τα μωρά που σκαρώσαμε, πρίν κλείσουν ενα χρόνο ζωής και τους καταστρέφουμε το αθώο μυαλουδάκι. Τα δίνουμε στις γιαγιάδες, στις νταντάδες, τα παρατάμε και μόνα τους αμα λάχει. Οτι να 'ναι, αρκεί να μην χάσουμε την παρτίδα τένις με τους φίλους απο την δουλειά ή το σόπινγκ με τις φιλενάδες απο το γυμναστήριο.
Για να είμαστε ειλικρινείς δεν τα πολυγουστάραμε τα παιδιά αλλά έχουν κάποια αβαντάζ (ανάλυση επι τούτου σε άλλη γκρίνια).
Παρεκτράπηκα όμως. Οικονομική Κρίση. Κοπτόμαστε οτι τα έφαγαν όλα οι πολιτικοί, η μίζενς, ο κόκκαλης, ο γείτονας, οι αλλοδαποί και πάει λέγοντας. Εμείς οι κακομοίρηδες δεν ακουμπήσαμε ούτε ψίχουλο... Και το λέμε αυτό παίζοντας με τα κλειδιά της Cayenne (ή κογιότ όπως αρέσκομαι να λέγω). Το σχολιάζουμε καθήμενοι σε καφετέρια του Κολωνακίου ή της Γλυφάδας. Τα λέμε επειδή τα διαβάσαμε στους Financial Times και στην Washington Post.
Για να μην παρεξηγηθώ να κάνω μια σημαντική διάκριση. Όλα όσα γράφω αφορούν ανθρώπους που υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια της απλής και ανιαρής επιβίωσης. Μιλάω για αυτούς που έχουν 3 αυτοκίνητα και εξοχικό. Οπότε οι άλλοι μην μυγιάζεστε (...χαμογελάστε).
Γκρινιάζουμε για την κρίση αλλά δεν λέμε να πάμε κάπου με τα πόδια ή με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. ΤΙ ΕΙΠΑ; Είχα το θράσος να πω ΜΜΜ; Ντροπή μου. Είμαι επαίσχυντος.
Ουρές χιλιομέτρων για βενζίνη. Έτσι μετριέται η εξάρτηση μας απο την βολή μας. Το περίπτερο είναι 400 μέτρα απο την πόρτα μας και προτιμάμε να κάνουμε 4 χιλιόμετρα (με τα φανάρια και τις μονοδρομήσεις) για να πάμε με το αυτοκίνητο.
Αυτοί είμαστε και πρώτος εγώ. Δεν με βγάζω απέξω. Σε προηγούμενο πόστ έλεγα ότι θέλω να κόψω το κάπνισμα και το ποτό. Και μένω στις προγραμματικές δηλώσεις όπως τα αξιόπτυστα σκουλήκια που ονομάζονται πολιτικοί.
Επαναστάτες του καναπέ, της καφετέριας, του γυμναστηρίου. Μην με κατηγορήσετε οτι σας έφαγα τον χρόνο σας... Για μένα γράφω... Θα επανέλθω σύντομα σε αυτό το θέμα ή μάλλον στις προεκτάσεις του.